از دست دادن امیدی پوچ و محال، خود موفقیت و پیشرفتی بزرگ است.
شکسپیر

خدایا

مارو ببخش که در کار خیر

یا "جار" زدیم...

یا "جا" زدیم...

وقتی راه رفتن آموختی، دویدن بیاموز. و دویدن که آموختی ، پرواز را.

راه رفتن بیاموز، زیرا راه هایی که می روی جزیی از تو می شود و سرزمین هایی که می پیمایی بر مساحت تو اضافه می کند.

دویدن بیاموز ، چون هر چیز را که بخواهی دور است و هر قدر که زودباشی، دیر.

و پرواز را یاد بگیر نه برای اینکه از زمین جدا باشی، برای آن که به اندازه فاصله زمین تا آسمان گسترده شوی.

من راه رفتن را از یک سنگ آموختم ، دویدن را از یک کرم خاکی و پرواز را از یک درخت.

بادها از رفتن به من چیزی نگفتند، زیرا آنقدر در حرکت بودند که رفتن را نمی شناختند! پلنگان، دویدن را یادم ندادند زیرا آنقدر دویده بودند که دویدن را از یاد برده بودند.

پرندگان نیز پرواز را به من نیاموختند، زیرا چنان در پرواز خود غرق بودند که آن را به فراموشی سپرده بودند!

اما سنگی که درد سکون را کشیده بود، رفتن را می شناخت و کرمی که در اشتیاق دویدن سوخته بود، دویدن را می فهمید و درختی که پاهایش در گل بود، از پرواز بسیار می دانست!

آنها از حسرت به درد رسیده بودند و از درد به اشتیاق و از اشتیاق به معرفت.

سلام بر آنان که لایق سلامند / یک رنگ و یکدل و یک مرامند

هم گلند هم گنجینه هم دوست / هرچه از وی تعریف کنی نیکوست . . .

سال هاست که خودم را زندگی نمی کنم !

دیگر بس است مانند ماهی مرده بر روی جریان رودخانه شناور ماندن .

من دوست دارم زندگی کنم !

خبری نو و دست اول که همه از آن خبر دارند اما آیا وقت آن نرسیده است که ما نو شویم ؟

نمی دانم ما انسان ها خوابیم یا خودمان را به خواب زده ایم اما هر چه باشد دوست دارم خیلی زود و شاید همین الان بیدار شوم و آنگونه نشود که پیامبر (ص) فرمودند : انسان ها خوابند و وقتی بیدار می شوند که می میرند !

دلم می خواهد حالا که طبیعت نو شده تازه شوم باطراوت و بهتر ...

دوست می دارم انسان زیبای دیگری باشم و متحول شوم و بیشتر فکر کنم و در واقع درست زندگی کنم !

خداوند مهربان من امسال نشد یک دل سیر کنار سفره هفت سین دعا کنم اما می دانم که می دانی چه می خواهم ... تو بزرگی و زیادی برای من و من زیاد و بزرگ می خواهم از تو چون دوست می داری از تو بزرگ بخواهم !

من دل و روحی بزرگ می خواهم ...عشقی بزرگ می خواهم ... من تو را می خواهم ... آنقدر دلم را بزرگ کن که درونش جای بگیری و آنقدر کوچکش کن که جز تو کس یا چیز دیگری در آن جا نشود !

امسال علاوه بر آرزوها و دعاهایی که برای عزیزانم دارم تو را می خواهم ...

سال قبل هم گفتم که تو را می خواهم اما احساس کردم اصلا از هیچ نظر پیشرفت چشمگیری نداشته ام ! پس امسال با تمام توان و اراده ی خود و با تمام دل و جانم تو را از تو می خواهم چون می دانم اشانتیون وجود تو آرامش و خوشبختی در دو دنیاست !

مشتری زرنگی هستم نه ؟

و عزیز دلم می دانم که دوستم می داری و خوشت می آید از این زرنگی های بچگانه ام !

سال نو شده و من هر لجظه نو تر از لحظه پیش و با بهترین طعم ها و عطرها به تو می گویم : " عزیز دلم دوستت دارم ... مهربان خدای خوب من ... آه ...با تمام وجودم می خواهم دوستت داشته باشم ...!

قبولم کن اگرچه خیلی خیلی کوچکم ...! " .

هیچ کس مانند من تنها نبود

هیچ کس دردی ز دردم برنداشت

بلکه دردی نیز بر دردم گذاشت

هیچ کس فکر مرا باور نکرد

خطی از شعر مرا از بر نکرد

هیچ کس معنای آزادی نگفت

در وجودم رد پایش را نجُست

هیچ کس آن یار دلخواهم نشد

هیچ کس دمساز و همراهم نشد

هیچ کس مانند من مجنون نبود

در کلاس عاشقی دلخون نبود

هیچ کس دردی نکرد از من دوا

جز خدای من ، خدای مهربان... !

حواس تان جای دیگری

رو به راه دوربی ماه و منزل بود،

که من همین نزدیک نفس های زندگی

به درگاه دبستان و دلهره پیر شدم

تا کی نوشتن مشق های دیگران با من است؟؟؟

هی خط می خورم

باز بامدادن از خواب آن همه نقطه

دوباره سر سطر سکوت باز می گردم

هی گرسنه،گول خورده ی خواب های پا به دو،

برو پای تخته سیاه پر سوال ترانه و تقسیم،

بنویس از تقسیم آن همه ترانه،

تنها شنیدن اش با شب و گریه هایش با ماست

یادت به خیر معلم سال آخر دبستان پشت برج

چرا آن سالها

نام هر کسی را که بر دیوار دبستان می نوشتیم

دیگر از شفای روشن رویا به خانه باز نمی آمد؟؟؟

راز رفتن معلم های ما به جانب دریا چه بود؟

چرا چیزی از گفت و گوی ستاره با ما نمی گفتند !!!

چه دوستان خوبی از دست گریه

به دریا دادیم!!!

بند کفشم گره خورده است

یک لحظه می نشینم،

گره ی کور بعضی کلمات

حتما حکمتی دارد ...

صبر می کنم تا باد

سراسیمه از کوچه بگذرد

بیا برویم

دستهایم پر از کلمات برهنه اند،

مبادا از ترس زمستان

آفتاب را به یاد نیاوری !

اول می آییم و جمع می شویم

بعد بدی ها را از این بادیه منها خواهیم کرد،

ضرب می زنیم

آواز می خوانیم

خودم تقسیم را یادت می دهم ،

و ترانه هامان برای همه ...

راه دور بی ماه منزل چرا....؟

خداوندا...

مبادا که سرو بندگیم به تبر ریا فرو افتد ...

و مجنون بودنم به جهت افتخار به عشق لیلی از من گرفته شود...

باورکن نمی خواهم ریا شود...

 شاید...

خداوند...

کمک کن که دیگران مرا سرزنش نکنند...

آخر می خواهم :...

 دیگران هم لذت با تو بودن را بچشند...

فقط همین ...

شاید...

نمی دانم...

پس...

آگاهم کن ، فقط همین ...!